<<Adán,como os antigos,sabe quen é,venera os seus antepasados,ama a súa illa,o su traballo e o seu mar.
Adán é doutro tempo, do tempo no que valía a palabra dun home, do tempo en que a comunidade sentía.Adán é do tempo en que as persoas cantaban ao traballo.
Se ben se mira, estas catorce historias puideron ser contadas por Homero.A fin de contas Ulises era un navegante que adoecía por voltar a súa illa, que era tan pobre que “só é boa para as cabras”.A cousa non estaba entón no diñeiro nin na riqueza.Era outro o motivo de voltar.
Unha comunidade sostendo a pulso un barco desde terra con cabos durante toda unha noite é un relato épico.Máis para Adán iso forma parte do normal.Todo depende de como se mire.Eu mireino desde fóra e estou abraiado.
Nas historias que ambienta na Illa as persoas son personaxes dunha obra e o mar envólveas nunha maré de soño .
Ás veces o propio Adán paréceme un persoaxe, unha parte dun soño dun neno, a inocencia do libro da Xénese encarnada no primeiro home.
Grazas, Adán.>>
Escrito de Xoán Xosé Rodríguez Rivas no libro ONS ,ONDAS
Premiadas no 1º ciclo
1º Premio : Alexandra Iglesias 2º A " Admirador secreto"
2º Premio : Susana López 2º B " Amores indestructibles"
Premiadas no 2º ciclo
1º Premio :Sara Menduíña 3º A "Carta ás augas cálidas do Polo Norte"
2º Premio : Aida Queimaño 4º A " Un clavo quita otro clavo"
Fragmento do relato de Sara Menduíña :
"Outra calada. Estamos na cama do que antes era o noso piso. Ti estás espida e cos cabelos completamente alborotados e só a saba branca cobre o teu corpo. Tes un sorriso, estás feliz. Abres os ollos. Volvo a ver ese marrón cálido neles. Desapareces.
Outra calada. Topámonos nunha rúa solitaria. Está chovendo pero non levamos paraugas. Tes o cabelo completamente mollado e a camiseta pegada ao corpo tamén moi mollada. Chámote porque non paras de bailar, pareces unha nena pequena, dígoche que temos que volver a casa. E ti acercaste e disme que non podemos desperdiciar a chuvia. Eu non entendo o que dis, pero estás tan fermosa. Bícasme. Sabe a…Desapareces.
Outra calada. Estou ebrio. Ti estás falando nun ton algo elevado, pero non te escoito. Non paras de chorar. Sinto a necesidade de dicirche que non quero verte chorar pero en lugar diso soltoche que es unha chorona e que necesito o meu espazo. Acóstome no sofá e escoito como colles as chaves e cerras a porta. Desapareces.
Outra calada. Chego a casa despois dunha intensa xornada de traballo. Entro e voceo meu amor xa estou aquí, boteite de menos. Non respondes. Entro na cociña esperando encontrarme cos teus ollos ardendo de ganas de bicarme en no lugar diso encontro un post-it no que anuncias a túa marcha para non volver. Caio no chan. Desapareces.
As bágoas comezan a escorregar polo meu rostro. Fan carreiras a ver cal é a primeira en coarse na miña boca. Tiro o cigarro. Non podo seguir fumando o acabarei afogando nas miñas propias augas.
Consulto o reloxo. Son xa as doce da noite. Métome na cama. As sabas inda conservan o teu olor. Se estiveras aquí agora chamaríasme sucio, estou seguro. Hai sete días que non lavo as sabas. Tamén hai sete días que non durmo por culpa delas. Hai sete días que durmo no chan con elas ao meu carón coma un neno pequeno.
Escoito os coches acelerar. As Cinsentas de saldo e esquina a facer o seu traballo. Os xóvenes alocados beber coma se non existise mañá. As nais sentadas no sofá cun flexo acenso esperando preocupadas polos seus fillos. Os estudantes cos nervios a flor de pel preocupándose porque o reloxo xa marca as doce. Os bicos dos namorados baixo as estrelas. Escoito vida. E eu aquí tirado no chan, respirando o teu olor, máis morto ca vivo."
Culturgal é o fogar da cultura galega. Unha gran casa construída entre os distintos gremios da cultura: libro, creación audiovisual, artes escénicas, música, deseño, internet e novas tecnoloxías. Un fogar coas portas e ventás abertas sempre cara á sociedade.
PREME NA LIGAZÓN INFERIOR PARA VER AS ACTIVIDADES:
NOVIDADE !O señor Drácula.
Eva Otero Pastoriza 2ºB
O señor Drácula leva vivindo en Beluso dende antes de que eu nacera.
Cando eu e os meus compañeiros voltamos á casa para comer, el sempre nos agarda sentado no banco que se encontra ao lado da copistaría. Pregúntanos que tal nos foi e moitas veces dános caramelos ou chicles. El sempre se está queixando dos dentes, di que lle doen e por iso non pode comer cousas duras. O pobre sempre anda co caxato. Vive só na súa casa, a que está á esquerda da copistería. Polas tardes case sempre está na Biblioteca lendo un libro ou o xornal. Ás veces, despois de comer tamén se ve tomando o café no Couto, o bar que está diante da floristaría, con outros señores máis.
O culturgal pechou este domingo as súas portas en Pontevedra, a idea é a da continuidade nos anos vindeiros. “Despois do éxito desta edición, ninguén pode dubidar que haberá Culturgal 2011”, asegurou Xulio Amigo, presidente da Asociación Culturgal. Os representantes de Asociación Galega de Editores (AGE), a Asociación Galega de Empresas de Artes Escénicas (Escena Galega), a Asociación Galega de Empresas Musicais (AGEM), a Asociación Galega de Produtoras Fonográficas (Agaphono), a asociación de Empresas Galegas Adicadas a Internet e ás Novas Tecnoloxías (Eganet) e a Asociación Galega de Produtoras Independentes (Agapi) e o propio Xulio Amigo salientaron a importancia do éxito desta edición, a primeira organizada directamente pola industria, para o asentamento definitivo da feira.
