Vento ferido

O libro non me gustou porque cando me empezaba a gustar un relato xa rematara.O relato que mais me gustou foi o do circo,cando se enamorou dunha rapaza do circo que era francesa.


Sandra Smyth 3ºA

LÚAS DE NÁCARA

é un libro moi bonito porque conta unhas historias que teñen misterio pero ao lelo vas descubrindo todo.
eu recomendolle ás persoas que lles gusten as historias de amor, misterio,...
Seila Masenlle Alonso 4ºB (18/12/2008)

O libro non me gustou moito, porque son moitos contos, e ademais, son un pouco fantásticos, e algúns eran difíciles de entender.

Lourenzo 3º A

Publicar entrada

¡ASUSTATE ,MERCHE!

autor/a: Fina Casalderrey
editorial: xerais

Pareceume un libro moi bo. É facil de entender grazas a que ten un vocabulario sinxelo.
O mellor do libro é a súa mestura de presente e futuro.

Yolanda Entenza Rúa 3º A

EXERCICIOS DE COMPOSICIÓN DE 2º A EN MP3

Traballos feitos polos alumnos/as do centro de 2º da ESO no aula de música,hai que relaxarse e escoitar!!

boomp3.com

boomp3.com

boomp3.com

boomp3.com
boomp3.com

boomp3.com

boomp3.com

boomp3.com

boomp3.com
boomp3.com
boomp3.com
boomp3.com
boomp3.com
boomp3.com
boomp3.com

ENSAIOS PREPARATORIOS PARA A ACTUACIÓN DE REMATE DE CURSO

Os rapaces e rapazas que ensaian nos recreos para a actuación de fin de curso, merecen os nosos aplausos pois no seu tempo de lecer seguen a traballar para facernos un agasallo final.
Para todos/as eles/as os nosos parabéns.
Non nos esquecemos de Xabier o profe de música, que os anima,coordina e sempre está disposto para botar unha man no que faga falta.
Luis Martínez Gallego 2º A forma parte de Retrouso de Cela.
Raquel Paz García 1º A forma parte de Retrouso de Cela.
Alba Fariña Torres 1º C forma parte de Retrouso de Cela.
Martín Cabaleiro Davila 1º A forma parte de Retrouso de Cela.
Irene Cabanelas Meira 2º A forma parte de Retrouso de Cela.
Adolfo Buceta Cobas 1º A forma parte de Retrouso de Cela.
Óscar Martínez Parada 1º A forma parte de Retrouso de Cela.
Josuha Acuña Martínez 3ºA forma parte de Retrouso de Cela.
Álvaro Estévez Castro 3º A forma parte de Retrouso de Cela.
Raúl Vidal Juncal 1º B forma parte de Retrouso de Cela.
Patricia Comedeiro Alfaya 1º C forma parte de Manxadoira.

XA SAÍU O ÚLTIMO NÚMERO DA REVISTA UMBRELA Nº 11

Umbrela 11.

Revista do IES Illa de Ons. Bueu. Galiza. Xuño de 2008.

Publicamos Umbrela 11 a un mes de ter publicado a nº 10, porque neste novo número incluímos todos os relatos que participaron no concurso organizado pola asociación Os Galos. Destacamos deste número:

1. Jorge Bernárdez Martínez, e 2º A, e Beatriz Vidal Patiño, de 1º C, obtiveron o 1º e 2º premio respectivamente na súa categoría, no concurso de relatos mariñeiros organizado pola Confraría de Bueu e a asociación Os Galos.Un ano máis as alumnas e alumnos de Dora conseguen os premios deste concurso. Os nosos parabéns aos premiados, a Dora e aos alumnos de 1º e 2º de ESO que participaron en grande número neste concurso.

2. Diarios de Adriana e Jacky. Novas entregas (capítulos 3 e 4) da novela, que xa está a piques de se publicar enteira na súa Googlepage e na súa páxina web.

3. Memoria de Adán. Nova entrega dos escritos, que tamén seguen publicándose na súa Googlepage.

4. Club dos Poetas Vivos. Nova entrega de poemas, algúns deles aínda non publicados na rede.

5. Pablo Seijas, un compositor e cantante que rematou 4º de ESO no IES Illa de Ons en xuño do ano 2007, e que nos entrega unha entrevista e algunhas gravacións de vídeo e audio da súa creación (algúns aínda non coñecidas). Podedes encontrar algúns destes materiais no blog do Equipo de N. e D. Lingüística. Queremos que as persoas que rematen os estudos no IES Illa de Ons teñan a posibilidade de colaborar tanto con Umbrela como cos diferentes blogs que se editan no centro, polo seu carácter de ex – alumnos.

6. Anxo Fariña Facemos unha pequena reportaxe fotográfica con e os seus debuxos, así como da charla de Xesús Constenla.

7. Viaxes. Publicamos crónicas das viaxes a Lourizán-Pontevedra e a Madrid.

8. Internet no Illa de Ons: Biblioteca:bibliotecailladeons.blogspot.com
   

9. Equipo de Normalización de D. Lingüística:
   http://endl-illadeons.blogspot.com/

Umbrela : http://revistailladeons.blogspot.com/

www.doussabores.zxq.net

PREME NESTA LIGAZÓN PARA VER UMBRELA Nº 11:

bibliotecailladeons.googlepages.com/revistaumbrelanº11

NOVA ENTREGA DE POEMAS

Club dos Poetas Vivos.

Nova entrega de poemas,e seguiremos con máis entregas nas datas próximas.

Tamara García Piñeiro

Teño un novo amor,

que non me traizoa.

Ámoo máis do que te amei a ti.

Estreya

Por que choras, se te quero?

Non o sei,teño medo

Xa non sei se te amo

É un pesadelo.

Agustín Gallego

Escuitas !

Alguén fala.

Esa voz…

Quen é?

Pode ser…

Non sei.

Dubido.

Creo, penso

si

a voz do amor.

Preme nesta ligazón para ver a creación do Club do Poetas Vivos

http://bibliotecailladeons.googlepages.com/home

CONCURSO LITERATURA MARIÑEIRA"UN TRABALLO POR UN PASEO"

Un ano máis vense de celebrar o concurso de literatura mariñeira, organizado pola confraría de pescadores San Martiño de Bueu e a Asociación "Os Galos", coa participación de tódolos centros educativos do concello de Bueu.

Desde aquí, felicitamos ós dous alumnos/as do noso centro que levaron o 1º e 2º premio no nivel de 1º ciclo da ESO.Estes son os traballos que presentaron ó concurso.O resto de traballos presentados polos alumnos/as do centro podedes velos na revista Umbrela nº 11, que está próxima a saír.

http://revistailladeons.blogspot.com/

1º premio concurso literatura mariñeira do 1º ciclo da ESO

Sería cuestión de sorte?

Beatriz Vidal Patiño-1º C

Hai algúns anos, cando eu era unha cativiña dun ano, vivín a miña primeira gran aventura, e comenza así:

Era no mes de Outubro, e o meu avó que se chama Juanito andaba a traballar no mar, nun barco coñecido polo nome de ``JOCABAL´´. Aquel mes o meu avó pasouno queixándose de que se lle daba igual saír ó mar ou non saír, porque dicía que non daban pescado nada.

Meu avó, así coma o meu padriño que se chaman, Manolo (o armador) e José, que era o mariñeiro, dedicábanse a traballar, ante todo, as nasas do polbo , aínda que tiñan outras moitas licenzas para ir ó mar, tamém outras artes de pesca (nasa de faneca, rastro de ameixas…). Eles estaban acostumados a coller moita pesca, pero como pasa às veces tamén lles chegaron os tempos das vacas fracas.

Toda a miña familia é da illa de Ons, e como è tradición, o día primeiro de Novembro ou día de defuntos, os colonos da Illa de Ons vanlle render culto òs seus defuntos por medio dunha ofrenda floral.

Antes non era como agora en día, que se vai no barco de pasaxe ata a Illa. Hai algúns anos atrás que a xente da illa que nese momento non se atopaban alí, collían os barcos de pesca, e ese era o medio de tramsporte para ir toda a familia à Illa de Ons.

Daquela,os homes ían pescar os pintos, e as maragotas para comer, mentres que as mulleres abrían as casa, amañábanas, e ían ó cemiterio poñer candís, velas e flores para honrar os mortos. Ese mes de Novembro, concretamente o día un coincidiu no medio da semana, entón os armadores dos barcos colleron as

súas familias, para levalas á illa, e despois ir largar as nasas do polbo para ver se pescaban algo.

O meu avó e o meu padriño decidiron todo o contrario, decidiron ir largar as nasas primeiro, pola parte de detrás do Centulo e despois levarnos á terra e quedar a axudarlle ás mulleres. Despois, antes de volver a Bueu, levantarían as nasas coa pesca, recolleríanas, e voltariamos todos xuntos. Pero, aínda que a miña nai protestou, porque había moitísimo vento e o barco balanceaba moito, a decisión xa estaba tomada.

Eu era a mariñeira máis nova de abordo. Cóntame a miña nai que os que non pertencían à tripulación habitual do barco ían todos mareados, e xa nin se tiñan en pé, ían sentados pola ramorta adiante. Pero din que eu co balance pasábao xenial, e non paraba de rir.

Entón cando o meu avó parou de largar, lavou as mans e colleume no colo, ergueume e el, o meu padriño e José, dixeron: ``Seguro que o traer a Bea vainos dar sorte, era un presentimento dos tres´´.

De alí a un anaco chegamos á illa e fixemos todas as tarefas que estaban previstas. A tripulación do barco saiu ó mar ó acabar de comer e dalí a tres horas xa os estabamos agardando no peirao para voltar para Bueu.

Cando os viron chegar todos gritaban o meu nome con xúbilo. Nun só día pescaran o que non pescaban no mes. O meu padriño riu e dixo que como era tan cativa non me podía levar ó mar, pero sí ía por unha foto miña na ponte do barco.

Din que houbo máis crise na pesca pero sempre lembran ese día na casa, por algo será…

Meu avó di que esta lembranza vai DEDICADA: Ó Jocabal, que se despezou en agosto do 2007 e á súa tripulación, que eran: Juan Patiño Méndez, Manuel Dios, e José

2º premio concurso literatura mariñeira

do 1º ciclo da ESO

"Anécdotas dun home de mar".

Jorge Bernárdez Martínez,2º A

Meu pai comezou a ir ó mar con dezaseis anos e leva case trinta e dous no oficio. Durante este tempo viviu circunstancias mellores e peores. Entre elas houbo tempestades, sinistros, etc. De todo isto, vou contar algunhas historias que recorda, pois xa son moitos os anos que leva embarcado

O ciclón de Terranova.

No ano 1979, indo cara a Terranova no Leonmarco Tres, á altura das Illas Azores, atopáronse cun temporal ciclónico que desarborou o barco, rompéndolle os medios que tiñan de salvamento. Para recuperalos, a tripulación tivo que faenar amarrada con trocas, porque os golpes de mar que entraban a bordo do barco poñían en perigo a vida dos tripulantes que procedían a trincar os botes, balsas salvavidas e redes.Con aquel golpe de mar quedaron incomunicados, pois queimáronselles os aparellos de navegación, entrándolle a auga nos aloxamentos de descanso. Como non había medios de achique tiveron que achicar auga con caldeiros.

Continuaron a viaxe cara ás illas francesas de Sant Pierre et Miquelon, onde foron arranxar o barco. Tiveron que substituír os cristais que tiñan rotos na ponte por anacos de táboas de madeira. Este era un traxecto que, en condicións normais do tempo levaríalle entre cinco e seis días e debido ó mal tempo e ás condicións nas que se encontraba o barco no que navegaba, levoulle trece días. Esta era a primeira viaxe que realizaba a este caladoiro.

El comenta que, sen chegar a ese lugar, viviu este suceso, e di que se o barco tivese volto ó porto base que era Vigo, non volvería pisar este caladoiro debido ás informacións que tiña sobre el, que había moito mal tempo, que facía moito frío... etc. En cambio, comprobou que só fora aquela marea, porque el faenou durante once anos no mesmo caladoiro e no mesmo barco sen que lle sucedera nada máis ocasionado por un temporal.

A morte no mar.

O día 18 de Novembro de 1985, estando meu pai no Leonmarco Tres, nos caladoiros de Terranova, viviu un suceso moi doloroso.

Estaban os quince mariñeiros preparados na cuberta do barco para botar o aparello ó mar. Cando o aparello baixa pola rampla do barco, leva moitísima forza, debido a que vai pendurado duns cables de aceiro ós que lle chaman lanteóns. O desafortunado protagonista desta historia tivo a mala sorte de, nun descoido, bater co aparello e caer ó mar pola rampa.

Nese intre, os seus compañeiros pararon de inmediato a faena e foron axudalo desesperadamente. Moveron os reflectores cara ó mar intentando localizalo e axiña deron con el, pois estaba cos brazos levantados pedindo axuda. Lanzáronlle un aro salvavidas a ver se intentaba collelo pero el entre a impresión de caer e a temperatura da auga, que neses mares é moi fría, fracasou no intento e perdérono de vista entre as augas do mar.

Poucos segundos despois volveu a flote pero esta vez xa con menos forzas, e sabendo que tiña poucas posibilidades de seguir vivo fixo un xesto como se quixese despedirse dos seus compañeiros. Ésta foi a última vez que os tripulantes do Leonmarco Tres viron o seu amigo “Trini” (que era o seu alcume a bordo do barco) pois despois diso, volveu desaparecer e esta vez para non volver nunca máis.

Seguiron toda esa noite buscando o seu corpo e despois de pedir axuda estiveron rastrexando a zona durante dous días máis a ver se podían recuperar o seu cadáver pero isto foi imposible. Entón, tiveron que abandonar a zona e poñer rumbo ó porto de Sant Pierre et Miquelón en Canadá para facer os trámites necesarios que lle piden nestes casos.

Logo, celebraron unha misa funeral pola súa alma e moi aflixidos tiveron que voltar ós mesmos caladoiros onde sucedera o fatal desenlace e continuar marea ata Febreiro do ano seguinte

Rescate no María Gallego.

Hoxe en día, meu pai faena no caladoiro de Gran Sol, unha cousa parecida ó de Terranova, pero sen tanto frío. Está embarcado no Pescaberbés Tres. Neste barco tamén viviu un dos episodios que nunca se debería vivir. Tivo que ir ó rescate do “María Gallego” porque eran os que máis preto estaban del. Isto foi xa nunha data recente, en Agosto de 2006.

Eran as cinco da madrugada. El atopábase no seu camarote descansando e foi o patrón a pedirlle que se levantara porque tiñan que ir ó rescate dun barco que se estaba afundindo debido a unha vía de auga. Meu pai preguntoulle sorprendido onde estaba o barco e o patrón contestoulle que a dúas millas deles, pero que xa non se lle miraba o alumado.

Este naufraxio foi unha cousa vista e non vista, pois en cuestión de vinte minutos o barco afundírase. A tripulación do barco sinistrado empregou os medios de salvamento que lles deu tempo. Uns tiñan chaleco, outros non. Algúns tiñan roupa de abrigo, outros simplemente coa que se atopaban na cama, pero todos se botaron ás balsas salvavidas que foi onde os encontraron cando chegaron ó lugar do suceso.

O barco xa se atopaba mergullado entre as augas do mar. Só se vía a ponte do barco somerxida e as antenas da telefonía que era o único que quedaba a flote.

Rescataron, por sorte, a toda a tripulación que se atopaba a salvo en dúas balsas salvavidas, mollados e cheos de frío. Subiron pola escada de gato polos seus propios medios, iso os dunha balsa, porque os da outra rescatáronos enganchando a balsa co guindastre do que dispón o barco xa que doutro xeito o único que conseguirían sería afundilos. Non era un día de mal tempo, pero tampouco había moita calma. Como lle soe chamar meu pai: Un día de “trangallada”.

Unha vez a bordo do barco, sans e salvo, déronlle de comer, roupa e calzado e trasladáronos ó porto máis próximo que era o de Castletown, en Irlanda.

ANXO FARIÑA

O Martes día 3 de xuño, os alumnos de 1º e 2º da ESO puidemos gozar uns intres marabillosos con Anxo Fariña, que nos veu a contar algúns segredos do seu 1º libro dos Megatoxos.
O proceso creativo desde o tema, os persoaxes, os lugares onde transcorre a acción.
Mostrounos a súa maxia para crear seres,obxectos... cun simple rotulador e papel.
Moitas gracias e deica pronto.

OBRADOIRO DE INICIATIVAS EMPRENDEDORAS

Os alumnos /as do obradoiro de iniciativas emprendedoras estamos organizando un Proxecto de Cinefórum para o final deste curso .
Este proxecto consistira na visión e coloquio dunhas películas seleccionadas por nos e polos Departamentos .
Con este proxecto pensamos que podemos aprender dunha forma divertida .
Estas son as películas seleccionadas para traballar:

1º A Lingua das bolboretas .
2º Café irlandés .
3º Cyrano de Bergerac

Invitámoslles a suxerir as propostas para o coloquio.


Vémonos no cinefórum

JOSUHA

Ola! Son Josuha Acuña Martínez. Moitos de vós me coñecedes por verme no instituto, por ser amigos meus, e outros moitos pola exposición dos meus debuxos feita neste instituto e organizada por min mesmo e coa axuda da profesora de plástica Ana Ojea. Estes debuxos non se referían a ningún tema en especial, soamente eran cousas que pasaban pola miña cabeza. Espero que vos gustaran e tamén espero darlle un empurronciño a todas aquelas persoas ás que lles guste debuxar, para que sigan adiante con esa fermosa habilidade.

Nova entrega de Adriana e Jacky.Capitulos Xl, XII, XIII,XIV

Podedes ver a novela publicada deica agora indo a ligazón da esquerda,"Diarios de Adriana e Jacky"

capitulo XI

Diario de jacky

14/04/08

Hoxe pola noite disque hubo moito temporal. Eu non o sei porque durmín até que soou o espertador. Pero segundo contan choveu máis nunha noite que en todo o mes de Marzo, e o vento moveu tellas, arrincou árbores...Eu só puiden ver algúns sucesos pola mañá que aconteceron pola noite: como que á miña veciña caeulle a persiana da fiestra da cociña, que o pao da luz apareceu no chan e pola mañá non tivemos luz até a hora de xantar que viñeron poñelo ben os de Fenosa. Ou como o sinal de ``stop´´ que estaba xunto ao instituto que quedou no chan.

Cando saín da casa chovía moitísimo. Menos mal que é meu o que me leva ao instituto e non teño que depender do autobús, nin coller ningunha molladura cando chove moito por mor da chuva.

Ao chegas a clase, case non había ninguén. Algúns chegaron a segunda hora e outros a terceira. En total eramos quince ao final do día. Polo menos ao final non faltou tanta xente. Eu tamén, se lle fixera caso a miña nai, faltaba, pois non facía máis que dicirme: “A onde vas a ir con este tempo? Ti sabes o temporal que fixo esta noite?” Eu non lle fixen caso. Nunca choveu que non escampase! E así foi: ás dez e algo parou de chover, e as nubes deron lugar a un sol que lucía radiante

Na clase de Inglés como eramos poucos, xa que era primeira hora, xogamos ao “Bingo in english”, un xogo que tiña a mestra no seu departamento. Consistía nun bingo con palabras inglesas. A graza foi que Luís non sabía o que significaba a palabra “donkey” e quedou como tal. Mira que non saber como é burro en Inglés...

A segunda hora, chegou Marcos. Viña todo pingando, disque perdeu o autobús e tivo que vir a andar dende a súa casa. Non sei que sentín ao velo, estaba tan indefenso, coa súa cazadora enchoupada (que tivo que colocar enriba do calefactor) Sentín ganas de axudarlle, de botarlle unha man para que non fose coller unha gripe pola molladura. Pero non o fixen. Considero que se o axudara faría aínda máis grande esta barreira que nos separa.

A terceira hora en Educación Física fixemos exercicio en parellas nas espaldeiras. Tocoume con Rosa. Menos mal polo menos tocoume con alguén de confianza! A Marcos tocoulle con Diego, os dous estiveron a carón meu e de Rosa.

Cando soou a campá do recreo fomos deixar as cousas de Educación Física na aula, logo estivemos sentadas nas escaleiras onde me enteirei de que a vella de onte, a que Rogelio atropelou e logo levou na moto, aceptou un pouco da herba que este lle deu, pois como tiña recendo pensou que se lle botaba á auga de San Xoán e quedou en metela no conxelador e sacala a Véspera da festa para facer a auga. Se soubese que é droga! Que moitos morren por sobredose a causa de esta ou de plantas similares! Que remata coa felicidade de moitas familias!

Ao tocar a campá, de regreso á aula, apareceu un televisor a carón da mesa do profesor. Quen o traería? Estaría alguén nela no recreo? As respostas atopeinas cando pechou a porta a mestra de Ética.

-Que fas aquí. Non temos Ética! Dixo Germán

-Tedes garda raparigo, a de lingua Castelá non asistirá a clase. Concluíu ela.

-Entón que nos vas poñer? A “Ruleta de la suerte” ou “La cocina de Carlos Arguiñano”? Preguntou Germán.

-Non sexas parvo, non me veñas a tomar o pelo. A ver imos seguir vendo a película da materia que eu imparto.

-Que? Non me veñas amolar o día máis do que mo amolaches dicíndome que viñas ti nesta hora. Prefiro mirar mil veces a Gayoso que esa pallasada de películas sobre a ética. Volveu dicir Germán.

-Queres saír da aula a dar un paseo?

-Se vou para a cafetería e pagas ti, pois vou encantado

-Vale, mira, sabes o que che digo? Que non che fago máis caso, imos ver a película e punto.

Ao final púxonos a película, pero cortouna pola metade xa que Rogelio comezou a cantar “o valse das bolboretas” xunto con Germán e Ángel, entón ela mandounos para fóra da aula. Eles comezaron a dirixirse á porta, pero antes dixeron que marchaban coa cabeza ben arriba.

De aí a cinco minutos entrou Ángel, foi o único que deixou entrar. Daquela petaron na porta.

-Quen é? Preguntou a mestra

-Son eu. Dixo Germán

-Que queres? Ves buscar algo?

-A ti. Dixo Rogelio

Entón Ángel dende dentro da aula púxose a dicir a frase que faltaba para completar a canción de Pimpinela.

A mestra íalles poñer unha falta de orde pero tocou o timbre e tiña que marchar a dar clase a terceiro B.

Á saída, acercóuseme Ana Belén. Era para dicirme que se ía con ela até a cafetería da súa tía pola tarde e logo pola noite saía con ela. Quería ir a unha discoteca, mellor dito, a un bar de ambiente. Eu díxenlle que non ía, menos aínda a ese lugar. Como vou querer ir a un lugar onde sei seguro que vai Marcos. Para que? Para pasalo mal observando como me ignora e coquetea con outras mozas. Disto último non estou segura, pero non me estrañaría, encántalle facer as beiras ás mozas, sobre todo cando esta bebido. Iso é o que creo pois ten moitas amigas.

Ensineille a miña irmá Ainara quen era Lola. Vímola na farmacia. Miña irmá o primeiro que me dixo e que parecía `` Pocahontas ´´, e que semellaba unha rapaza moi nena. Iso tamén o cre Maika. Ela o día que a coñeceu díxome que tiña o aspecto dunha nena pequena. Pero eu a Maika non lle fago caso nin nesas cousas nin nos asuntos dos mozos. Os rapaces que lle acostuman a gustar, na miña opinión son bastante laidos. Contando coa excepción de Germán que é normaliño.

Cada un ten o seu gusto, e non me vou poñer a xulgar a ninguén. Por veces, canto máis atractivos fisicamente, máis chulos e cridos son. Isto pasa tamén nas rapazas, non todas somos santiñas, eu polo menos non me considero ningunha santiña. É verdade que son moi boíña, quizais de máis, pero teño o meu carácter, se non que llo pregunten a quen verdadeiramente me coñece.

XESÚS CONSTELA DOCE

O pasado 19 de maio, visitounos Xesús Constela Doce, para falarnos do seu libro “O libro das alquimias”.
Tamén nos falou do porque escribiu o libro, das súas inspiracións para crear a trama, dos seus plans futuros para levar ó prelo novos títulos.
Das dificultades dos escritores, do papel dos editores, do libro galego e dos libros en xeral.
Da liberdade, do respecto os libros, ás ideas, ó que é diferente...
Falou da historia da biblioteca de Alexandría, das súas queimas sucesivas, pero tamén das queimas actuais que se promoven baixo a bandeira da intolerancia.
Desde aquí, dámoslle as gracias pola súa visita e o intre agradábel quer nos fixo pasar.
Deica pronto!!!

AÍ VEN O MAIO !

1. Estamos en Internet. Podes encontrar os números atrasados de Umbrela visitando o blog do Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística ou ben o da Biblioteca do IES Illa de Ons. Para chegar a esta revista encóntrase unha ligazón na parte dereita que leva directamente a unha Googlepage onde podes ler Umbrela 10.

Os enderezos de referencia xa foron anunciados na entrada do Instituto, mais indicámolos aquí de novo:

Biblioteca: bibliotecailladeons.blogspot.com

Equipo de Normalización de D. Lingüística:http://endl-illadeons.blogspot.com/

Umbrela: http://revistailladeons.blogspot.com/

Memoria de Adán. Así se titula o conxunto de escritos que desde xaneiro de 2008 está elaborando Adán L. Domínguez Falcón, alumno de 4ºB. Nos seus escritos Adán retrata cunha memoria extraordinaria e unha gran precisión nos detalles unha historia familiar real –a da súa familia- que se vincula a dous eixos: o mar e a illa de Ons. Seguindo o que Adán escribe descubrimos un mundo ao tempo próximo e afastado: historias de pesca, naufraxios, a vida cotiá na Illa, a morte dunha vaca,… e sen dúbida un mundo integrado no tempo e na natureza do cal temos moito que aprender, un mundo comunitario e solidario, no que axudar ao outro é o natural.

A grande riqueza lingüística, tanto pola expresividade como polo vocabulario mariñeiro, son un valor fundamental nesta obra.

Encontramos Memoria de Adán nunha Googlepage á que se pode chegar seguindo unha ligazón que se encontra no blog do Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística ou no da Biblioteca.

DIARIOS DE ADRIANA E JACKY

Diarios de Adriana e Jacky. Este é o título dunha novela que comezou a escribirse no IES Illa de Ons en febreiro do 2008. Tamén aquí falamos dun colectivo literario, que se chama Doussabores, e está constituído por Mónica Rodríguez e Mª Elisa Dios, de 4ºB. O que parecía unha ocorrencia da xuventude, e que podía ter rematado no capítulo I, encóntrase xa, cando escribimos esta presentación, no capítulo XVII, o cal en si mesmo é un mérito. Tamén é un mérito que sexa interesante, como din algúns dos que a comezaron a ler. A temática é a que se recolle nos diarios persoais das dúas protagonistas, que estudan nun instituto de Vigo 4º de ESO. Elas falan de amor, da amizade, de drogas, de anorexia,… en fin, da realidade que viven a diario. Cada unha fala coa súa voz, sen compartir a información coa outra.
Encontramos os Diarios de Adriana e Jacky nunha Googlepage á que se pode chegar seguindo unha ligazón que se encontra no blog do Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística ou no da Biblioteca.

Robinson
Crusoe




Gustoume o libro. Del apréndese o que podería pasar se ti quedases completamente só nunha illa no medio do Océano. É impresionante o modo en que queda Robinsion Crusoe. No libro afronta moitas aventuras das que a maioría danse cando queda nunha illa. Ali aprende a sobrevivir pasando por grandes apuros nos que a única esperanza de Robinson é deixar todo nas mans de Deus.

Xosé Guerra Vilas 4ª

LETRAS GALEGAS 2008

XOSÉ MARÍA

ÁLVAREZ BLÁZQUEZ

ESCOLMA DE PÁXINAS WEB E SITIOS DA REDE SOBRE O ESCRITOR,PARA O SEU USO EDUCATIVO.

EQUIPO DE NORMALIZACIÓN E DINAMIZACIÓN LINGÜÍSTICA DO C.E.I.P. QUINTELA (MOAÑA)

REAL ACADEMIA GALEGA

A páxina da Real Academia Galega dedicada ao escritor. O texto é de Darío Xohán Cabana,e fai referencia á biografía,obra literaria,ó erudito galeguista,ó editor,e reúne a súa bibliografía esencial.Contén fotos e imaxes.

PORTAL DO DÍA DAS LETRAS GALEGAS

O Portal do día das letras galegas,con referencias biográficas e información de todos os homenaxeados.

PÁXINA DE GALIPEDIA SOBRE ÁLVAREZ BLÁZQUEZ

A Páxina da Galipedia sobre Álvarez Blázquez,con biografía,e bibliografía do autor estruturada según o xénero.Recolle tamén os premios outorgados e ligazóns a outras páxinas.

CULTURA GALEGA

Publica a noticia da elección do escritor como homenaxeado nas LG 2008,e explica de xeito breve os seus méritos.

PAXINA WEB DE CELS0 ÁLVAREZ CÁCCAMO

Unha páxina moi completa,por ampla,profunda e precisa.Fermosa reportaxe fotográfica,reúne moreas de materiais ,desde documentos sonoros a citas xornalísticas .Feita desde o respecto e admiración dun fillo.

BIBLIOTECA VIRTUAL GALEGA

A páxina da Biblioteca Virtual Galega sobre o autor,con todos os seus libros e outras informacións.

PRAZA DAS LETRAS-ALVAREZ BLÁZQUEZ

Contén pequena recensión biográfica e as portadas dalgúns libros .

SEMINARIO GALÁN

Esta páxina ten unha biografía e a súa obra, recollidas de xeito moi didáctico.

---

Coñecín a Xesús Constela Doce no curso académico 2004-2005, mentres eu estaba a facer as prácticas da oposición e Xesús acababa de presentar o seu primeiro libro, “As humanas proporcións”, co que gañou o premio Torrente Ballester no 2003 e o premio da Asociación Española de Críticos Literarios no 2004.

Este primeiro libro foi traducido por min ao francés, agora está en varias editoriais francesas, esperando tanto pola miña parte, como por parte do editor galego e do escritor a súa publicación.

Na carta de presentación deste libro ás editoriais francesas fun moi sincera e directa, tanto en dar a miña opinión sobre o libro como sobre o seu autor: agarimoso, amable, sempre cun sorriso, bo compañeiro e un intelectual galego nos nosos tempos, polo menos a min devolveume as ganas de volver a ler en galego.

“As humanas proporcións” chamoume moito a atención tanto pola súa fácil lectura para todos os públicos como pola estrutura do libro, organizado en capítulos curtos. Por iso mesmo decidín traducilo, xa que dende había moitos anos non lía en galego algo actual e novidoso.

O mesmo sucedeu co “LIBRO DAS ALQUIMIAS”, novela que recomendo descubrir ao alumnado e o profesorado pola súa entrañable historia dun rapaz que aprende a quererlle aos libros.

Coido que non podo dicir nada máis sobre esta novela ata a súa presentación neste centro escolar, onde Xesús Constela ten a amabilidade de vir a presentárnolo o vindeiro luns 19 de maio pola tarde. Onde agardamos os alumnos de 3º e 4º da ESO así como os dos outros cursos que o estan lendo.

Quero dende esta páxina dar as grazas á directiva deste centro, os profesores e os alumnos que colaboran neste primeiro proxecto do Plan lector.

Fina Doce

Dinamizadora do Plan Lector.

RAFTING

O pasado día 10 de abril tivo lugar a xa tradicional actividade de rafting.Nela participaron 33 alumnos/as de 3º e 4º da ESO e tivo lugar no río Miño,preto da localidade de Arbo.
O descenso fixose en dúas tandas e mentras un grupo estaba no río o outro grupo participaba nunha pequena carreira de orientación.Despois intercambiaban asd actividades.
Todo transcorreu con normalidade agás a actividade de sendeirismo que nos había levar de Caldelas de Tui a Tui mesmo onde nos agardaría o bus.Unha lixeira indisposición dunha alumna fixo máis aconsellable anular esta parte.
En calquera caso a actividade foi un éxito o cal nos anima a repetila o vindeiro curso(e xa van oito).

A SOMBRA CAZADORA

Esta historia gustoume moito. Os meus coñecidos que xa a leran, fixéronme o gran favor de non contarme o que pasaba en ningún momento... e sorprendeume.

Encantoume a maneira de narrar, e a personalidade dos personaxes.

Andrea Bacelar

4ºB

AMOR DE TANGO

Recoméndolle este libro a toda a xente que lle gusten as historias de amores imposibles.
Lendo este libro pódese coñecer a situación de Vigo nos tempos das grandes conserveiras cataláns, nos anos 20 e 30.


Rebeca Fandiño Gómez 4ªB

NORABOA!!!

O Club dos Poetas Vivos.

O Club dos Poetas Vivos xurdiu entre un grupo de alumnas e alumnos de 3º de ESO do IES Illa de Ons de Bueu no outono do ano 2007. Cada un dos integrantes tiña escrito poemas e un día crearon un colectivo (“Ti/o meu universo…”). A partir de aquí presentouse a posibilidade de actuaren como un colectivo poético, polo que buscaron un nome e unha imaxe que os identificase. A imaxe é unha rosa que nos remite aos antigos tópicos literarios sobre vivir o momento presente (“Colligere virgo rosas”: coller as rosas no seu esplendor), e o mesmo acontece co nome Club dos Poetas Vivos, parafraseando o título do filme que trata dun grupo de alumnos poetas nun colexio de disciplina inglesa.

Os integrantes deste colectivo de poetas son Agustín Gallego Piñeiro, Estrella Pérez Porto, Tamara García Piñeiro e Yoel Parada Santos, todos eles estudantes no curso de 3ºB.

ahí vai unha pequena mostra do seu arte:

que me mata máis a túa dor

que a miña propia morte(YOEL)

O MAL,

asasino,

mal da cabeza,

que tantas vidas…

que tantas vidas leva.(AGUSTÍN)

Ti

o centro da miña vida:

douche as grazas

por quererme así

por amarme

sen medios

e facerme feliz.(TAMARA)

Cada noite

mirando as estrelas do ceo

pídolle a deus

que se algún día

os teus beizos non bico

me saque a vida.(ESTRELLA)

preme nesta ligazón para ver o traballo que fai o "Club dos Poetas Vivos"

http://endl-illadeons.blogspot.com/

Non é un libro moi bo, ten un vocabulario moi pobre. Nalgúns capítulos non se sabe moi ben de que trata nin quen o conta. Non me gustou, porque os capítulos non gardan relacion entre si e nalgúns casos deixache con intriga.

Yolanda Entenza Rúa 3º A


Este libro emprega un vocabulario bastante vulgar. Non me gustou porque alguns capítulos saltan escenas e non se sabe ben como acaban. Tampouco se diferencia ben o xénero das persoas que falan.

Rebeca Agulla Peixoto 3ºA

Salitre

SALITRE
AUTOR/A: JAUREGUIZAR
EDITORIAL: XERAIS


Gustoume porque é unha historia xuvenil, practícase o surf e aparecen nomes de marcas de roupa, motos da realidade. Ten un final un pouco pobre.

Ángel Estévez Pastoriza [18/12/2008]

Este libro gustoume moito. É un tanto "moderno", pois creo que hai libros que carecen disto. O único que non me gustou foi o final, que creo que parece precisar dunha segunda parte.

Mauro Álvarez Martínez [18/12/2008]

Gustoume moito porque é un tema que me interesa, xa que trata algo do surf.No momento en que o lía resultábame difícil parar, porque me enganchaba, e en ningún momento me aburría.

Catalina Otero Pérez 3ºA

Pareceume un libro interesante, pero sobre todo moi cercano, pois a historia que conta poderíanos pasar a calquera de nós, vivindo como vivimos nun pobo mariñeiro.

[ Elena Martínez Graña 3ºA ]

O libro gustoume bastante. Aínda que o comezo é un pouco aburrido.Despois foise poñendo interesante. O final foi o que máis me gustou.

Nerea Rosas Regueira 3ºA

Salitre gustoume moito porque está reflexado na vida real e podes aprender un erro moi grande que é falar da xente sen coñecela porque despois ten consecuencias. É moi fácil de ler, é moi entretido e é moi gracioso.
Miriam Ferradás González. 3ºB(30-10-09)


Gustoume bastante,non moito, pero como fala de surf comparado con outros libros é un dos mellores dos que lín.

Hugo Santaclara Estévez 3ºB (23/11/09)

Este libro gustoume moito porque o personaxe é por un lado moi responsable, pero polo outro mente para agochar a unha persoa á que quere moito.

Alba Fariña Torres 3ºA Data (27-11-09)

O libro de salitre e moi fácil de ler, de maneira que llo recomendo a toda a xente que queira lelo.

Adolfo Buceta Cobas 3º ( 18/11/09)

Lin Salitre por recomendación dun compañeiro ao que lle gustara moito, foi el quen mo regalou. Dende ese día comeceino a ler e gustoume dende o comezo. É un libro fácil de ler pola súa intriga e que gusta moito xa que pasa na actualidade e ocórrelle a xente da nosa idade.
Iria Piedras Gómez 3º (4/12/09)


É un libro entretenido pero moi simple , xa que o final é moi prebilible debido a que se dan demasiadas pistas durante o relato.

Pedro Novas Otero (4º ESO. 21/12/09)


É un libro moi interesante por que conta unha historia dun adolescente e a súa moza , con moitas cousas da realidade como as marcas da roupa, etc.Eu recomendovolo :é un libro moi interesante.
Jorge Resille Garcia(21/12/09)

Salitre gustoume moito ,porque era interesante .Conta a vida dun rapaz e da sua moza , e ocorrenlle cousas que nos pode pasar a calquera de nos .O malo é o final.
Manuel Angel Perez Piñeiro(21/12/09)

Os biosbardos

AUTOR/A: EDUARDO BLANCO AMOR

Foi un libro que non me gustou moito porque ten unha linguaxe moi difícil de comprender.O relato que maís me gustou foi a " Arrasadeira", porque me pareceu interesante ver como se divertían antes os rapaces.

Sandra Smyth Novoa 3ºA

A rutina corsaria

A RUTINA CORSARIA
AUTOR/: JAUREGUIZAR
EDITORIAL: XERAIS

En xeral gustoume o libro polas súas aventuras e o compañeirismo que ao final se formou. O que me molestou foi que deixaran aos Guns And Roses como paiasos.
Raquel Iglesias Regueira. 3ºA. (28/12/2008)

O libro gustoume moito aínda que case no final decepcionoume un pouco, pero ainda así é moi divertido e engancha. A min non me gusta ler moito pero este libro gustoume e tiña ganas de lelo, non coma outros que se fan aburridos e quedo medio durmida ao lelos.



Cintia Pequeño Otero. 3º A

O SEGREDO DA PEDRA FIGUEIRA

O segredo da Pedra Figueira gustoume moito.Resulta un libro moi interesante porque trata sobre os antigos clans e os problemas de buscar un territorio sendo desterrado do que tiñan.Este libro ten moita maxia e recoméndollo a toda a xente á que lle guste as aventuras. JOSUHA ACUÑA MARTÍNEZ 3ºA.

É un libro moi entretido, sobre todo recoméndollo a xente que cre nos mitos e lendas galegas, posto que estas son moi parecidas. Esta historia transcorre case todo o tempo no mar, e trata dunha tribu que se ten que trasladar das súas terras ata Finisterra, porque estaban sendo atacados por outra tribu guerreira e moi sanguinaria.
Hugo Bacelar Martínez 3ºA

Emboscadas no gran norte

Pareceume un libro algo intrigante, pero só un pouco. Gústame como remata, porque atrapan a Lizanne. Non é dos que máis me gustan, pero estivo ben. Trata de dous indios que teñen unha misión importante, o destino do seu pobo. Mentres protexen a pipa do seu pobo son perseguidos por unha empresa de petróleo.

Hugo Bacelar 3ºA.